Vreemd

We mogen het wel zijn, maar we mogen het niet laten zien. Dat is zo’n beetje de strekking van het laatste onderzoek naar de acceptatie van LHBTI-ers in Nederland dat gisteren verscheen. 

Het verbaast me altijd een beetje. Ik vraag me altijd af wat wij anderen aandoen dat zij ons zo moeilijk kunnen zien zoenen of überhaupt kunnen accepteren.

Wij zijn geen hooligans die na een wedstrijdje gay-voetbal de binnenstad kort en klein slaan. Wij slaan geen heteroseksuelen in elkaar omdat wij ze bekrompen vinden. Wij gaan niet langs de deuren om op onchristelijke tijden zieltjes voor onze roze kerk te winnen. Wij slaan anderen niet met hopeloos verouderde boeken vol preken over zonde, hel en verdoemenis om de oren. Wie niet langer bij ons groepje wil horen, mag ons verlaten zonder dat daar doodstraf, uitsluiting of verkettering op staat. We vallen nooit hulpverleners lastig. Sterker nog, als we dan eens een keertje demonstreren, werpen we de politieagenten die langs de kant staan handkusjes toe en kunnen zij traangas en wapenstok met een gerust hart thuislaten.

Het enige waar men ons van kan betichten, is dat we graag feestjes bouwen als we samenkomen (waarbij mannen soms een jurk aantrekken en een pruik opzetten en waar we – oké – soms een pilletje nemen om in de stemming te komen), dat wij lokale economieën zoals Gran Canaria, Sitges, Berlijn en San Francisco kunnen laten floreren, dat wij trendsetters zijn, dat we uitmunten in kunst, cultuur, letteren en communicatieve vaardigheden, dat we tolerant, vooruitstrevend en liefdevol zijn, kortom, dat we vredelievend zijn en dat wij alleen maar het beste met iedereen en met heel de wereld voorhebben.

Alle ouders, alle opvoeders, alle docenten, alle weldenkende wezens zouden apetrots moeten zijn als een jongere haar of zijn coming-out heeft. De regenboogvlag zou uitgestoken moeten worden en iedere burgemeester zou de nieuwkomer even een handje moeten komen geven.

“Hoera,” zou de burgemeester moeten zeggen, “Weer geen opruier, geen hooligan, geen hangjongere, geen treitervlogger, geen mocromaffioso, geen draaideurcrimineel, geen aso in onze gemeente. Van harte gefeliciteerd, hier heb je een bosje roze rozen en een dikke zoen.”

We mogen er zijn maar we mogen het niet laten zien. Terwijl wij niets anders doen dan iedere niet-LHBTI-er – iedere heteroseksueel – laten zien hoe harmonieus samenleven wél kan.

Vreemd.


Valerie,

Noem me maar Val 

Zei de man in vrouwenkleren 

Ze was mooi,

Iets te lang,

Iets te grote nepborsten

Prachtig gewaad,

Ingenieuze pruik,

Postmodern vrijheidsbeeld 

Martijn,

Noem me maar Tijn

Zei de vrouw in smoking

Hij was mooi

Iets te rank

Iets te grote plaksnor

Prachtige gleufhoed,

Ingenieus gestrikte stropdas 

Postmoderne vrijheidsstrijder 

Ze kusten elkaar,

Val en Tijn 


 

Rick van der Made

Rick van der Made (Breda, 1968) is dichter en columnist. Hij studeerde Frans, Engels en Pedagogiek. De dichtbundels ‘Wereldreiziger’, ‘Memoires van Huisman’ en ‘Het jaar van de arend’ zijn van zijn hand.

2 thoughts on “Vreemd

  1. Maarten schreef:

    Beste Rick, wat een ontzettend sterk betoog. Dank je wel hiervoor!

  2. Karma schreef:

    Vandaag ben ik,, getooid in een nogal opvallend rood-witte sexy outfit en een knalblauw(!) minirokje, naar de eerste Pride van Leeuwarden geweest. Het was een genot te mogen ervaren hoe het eigenlijk altijd zou moeten zijn. Ik kon volledig mezelf zijn, en, apart van steelse speelse blikken en enige flirts met (geen mannen maar) vrouwen (!), heb ik weinig ervaren van ‘als we het maar niet zien’.
    Het viel me mee, al had ik dit niet gedurfd op een gewone dag of zonder mijn vertrouwde vrienden/familie om me heen….. Wat mij wat tegenviel was de mijns inziens lage opkomst. Ik had het echt veel drukker verwacht! Leeuwarden heeft wat dat betreft nog veel te winnen in vergelijlking met Amsterdam.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.