Pose

Biweekly

Al eerder heb ik mijn liefde voor Netflix verklaard vanwege de inclusieve series. Ik begon aan Pose en heb deze serie zo snel mogelijk verslonden. Pose is gesitueerd in New York in de jaren tachtig van de vorige eeuw waarin verschillende Houses tegen elkaar strijden om de eer. Deze huizen bestaan uit rejects. Uit niet-blanke jongens die door hun ouders op straat zijn getrapt omdat zij homo zijn of zich vrouw voelen. Samen vormen zij families die elkaar opvangen met tot de verbeelding sprekende namen als House of Abundance of House of Evangelista.

Alles wat goede film is, zit erin: alleen maar heerlijke muziek, veel goede dans, weergave van de tijdsgeest, de geschiedenis van de LHBT+ gemeenschap, de aidsepidemie die toentertijd welig tierde zonder dat er nog uitzicht op goede behandeling was. Ik zou willen dat jonge LHBT-ers van nu kijken.

Ik zou wensen dat zij de vooruitgang zien die gemaakt is. Maar ook wens ik dat iedereen die kijkt opmerkt dat in een stad als New York de protagonist Blanca Evangelista, moeder van haar eigen House of Evangelista en zwarte transgender vrouw keer op keer gaybars wordt uitgegooid. Er wordt op haar neergekeken door homomannen omdat zij een transvrouw is. En dat nota bene in New York, de stad waarin de Gay Liberation Movement van de grond kwam na de rellen in de Stonewall Inn in 1969.
Voor diegenen die tegenwerpen dat dit slechts fictief is, is het wellicht een aanrader om de speech van Sylvia Rivera tijdens de Gay Pride van 1973 te beluisteren. Ze zou eigenlijk niet mogen spreken omdat zij als transgender-activiste te stereotype zou zijn. Rivera wijst zonder er doekjes om te winden op een gebrek aan solidariteit van de gay community met haar gemeenschap terwijl zij door de menigte wordt uitgejoeld
Sylvia Rivera was haar tijd vooruit en zou dat nog steeds zijn als ze nog leefde. Zij wijst ons nog steeds op solidariteit die alle letters van onze gemeenschap elkaar zou moeten verbinden. Daarom is Pose zo belangrijk en de moeite van het kijken meer dan waard.

Joshua Zandberg


Joshua Zandberg schrijft elke week een column over zijn leven als bi-man.

 

One thought on “Pose

  1. M schreef:

    Dat inclusieve, dat ben ik echt helemaal met je eens. Wat er met oude regeltjes van Commissariaten van de Media, of Hollywood regeltjes toch allemaal niet werd en nog steeds wordt afgeplakt, ongelofelijk.

    Wat ik dan wel weer had met Netflix, met de series, er komt geen reclame meer tussendoor. En je moet ook niet meer een week wachten tot de volgende aflevering. Dus hele nachten doorkijken naar al die series, van die Kublai Khan, die serie van House of Cards, of zoiets Science Fiction dat de planeet vol zombies loopt maar dat ze uit dat ruimtestation dan toch terug gaan. Er komt geen einde aan. En je klikt dan toch weer door om dan gelijk ook weer de volgende aflevering te zien. En ze gaan maar niet dood, en er wint aan het einde niemand, want er komt nog weer een nieuwe aflevering.

    Na twee weken totaal verstoorde nachtrust begon ik zelf een zombie te worden. En ik moest denken aan de tijd, heel lang geleden, dat ik ooit eens met stappen een beetje coke had gebruikt. Dan kon je ook hele nachten doorgaan. Echt dronken werd je ook niet meer. Dit is te leuk, dit kan niet goed zijn.

    Saaie weekenden heb je ook nodig.

    Het is wat al die IT bedrijven doen. Nieuwe verslavingen maken. Je kunt niet meer leven zonder je social media. Je moet gewoon die volgende Netflix aflevering ook nog bekijken. Al zeker als die zo inclusief is. En ze ook nog gewoon roken in beeld. En veel verder kunnen gaan dan facebook taboes.

    Opstaan, in de spiegel kijken, aan je eigen gezicht zien dat je een heel heel saai leven hebt gehad, het afgelopen weekend, is heel gezond. Dat geeft je de tijd om na te denken wat je daar zelf aan kunt doen. Te bedenken wat je daarin belemmert en hoe je daar doorheen kunt breken. Want vrijheid is mooi, maar je bewegingsruimte blijft altijd beperkt. Om dat te verruimen heb je geen verruimende middelen nodig. Niet in poeier- noch in media vorm.

    Na een paar weken hele nachten series kijken, begon het me te dagen dat er op een bepaalde manier met mijn kloten werd gespeeld. Terwijl mijn vriend maar alleen lag te slapen. Niet dat die er verplicht mee moet spelen, ik hoop van niet!

    Ik ben blij dat ik geen Netflix meer heb. Niet alleen omdat ik het zou missen. (Kevin Spacey werd toch ook maar gelijk van de loonlijst gegooid, want homo blijft dubbel verdacht, dus zo eerlijk divers is die Netflix-NCRV ook niet! Maar die serie gaat wel door! Nog meer zombie nachten en maar doorkijken want Claire…?) Ik zit weer in mijn eigen afleveringen. Real life. Af en toe saai ook. En mijn vriend kan ik regelmatig echt achter het behang plakken. Hij mij ook. Zeker weten!

    Een verademing. Een mooier verhaal thuis dan ze ooit op Neflix in elkaar kunnen regisseren. Vooral als we elkaar in de weg zitten. Je zou het soms eens op TV moeten kunnen zien!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.