Spijt

Ik heb spijt. Spijt omdat ik niets heb gedaan, en daarmee kijk ik naar mezelf zoals ik kijk naar een bijstander van een pesterij. Tijdens mijn studie aan de Academische Pabo heb ik lesgegeven op basisscholen, maar nooit heb ik in de klas het onderwerp seksuele diversiteit aan durven snijden. Ik vind het zo belangrijk, maar toch deed ik niets. Hoe kan ik dit niet hebben gedaan?!

Door: Paola van der Sluis

In het artikel dat afgelopen maandag online kwam op DeGaykrant.nl, gaf de Minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap aan dat er al veel is bereikt in Nederland, maar dat er tegelijkertijd nog een lange weg te gaan is op het gebied van seksuele diversiteitseducatie. Ik ben het hiermee eens, want zo divers als seksualiteit kan zijn, zo divers is ook de invulling van ons onderwijs aan dit thema. Hoewel sinds 2012 scholen verplicht zijn aandacht te besteden aan seksuele diversiteit, concludeerde de inspectie van onderwijs in september 2016 dat seksuele diversiteitseducatie incidenteel van aard is en dat de wijze van lesgeven sterk afhangt van de leerkracht. Dat betekent dat de ene leerkracht op structurele wijze aandacht besteedt aan seksuele diversiteit, hartstikke fijn natuurlijk – en de ander seksuele diversiteit weinig aandacht geeft (zoals ik heb gedaan, inderdaad..)..

In een online onderzoek van EenVandaag in 2016 werd geconcludeerd dat van de 1300 participerende jongeren van 12 tot 24 jaar driekwart aangeeft geen les te hebben gehad over homoseksualiteit. Een leerling gaf bij het ‘Meldpunt Slechte Voorlichting’ van het COC Youth Council en Expreszo over de schooljaren 2014-2016 aan dat het leek of er een verstandhouding heerste op het vwo; wij zijn intellectueel, dus we discrimineren niet. Helaas komt deze verwachting volgens de leerling niet overeen met de werkelijkheid. Een andere leerling diende het volgende in: ook al weet ik 10 manieren hoe ik kan voorkomen dat ik zwanger raak of een soa krijg als ik seks heb met een man, ik had geen idee hoe ik mij moest beschermen (of dat het kon) als ik met een vrouw seks wilde hebben”.

Dat ik mezelf het verwijt maak niets te hebben gedaan met seksuele diversiteitseducatie moge duidelijk zijn. Het komt natuurlijk voort vanuit angst, ik was net uit de kast en nog niet helemaal oké met mijn seksualiteit. Uit het inspectierapport blijkt dat ik niet de enige was met angsten bij het geven van seksuele diversiteitseducatie. Handelingsverlegenheid is bij docenten een bekend fenomeen, onder andere uit angst voor de mening van ouders en reacties van leerlingen. Naast de angsten die meespelen werkt het niet bevorderend dat docenten met een enorme werkdruk kampen en dat het voor veel docenten niet altijd duidelijk is welke schoolonderdelen verplicht zijn.

Ondanks de angsten, en eigenlijk juist omdat de angsten er zijn, vind ik seksuele diversiteitseducatie ontzettend belangrijk. Marketeers spelen er goed op in; bekend maakt vertrouwd. Door meer onderwijs komen leerlingen vaker in aanraking met begrippen als ‘homoseksualiteit’ en ‘transgender’. Educatie en marketing hebben in die zin dezelfde werking; bekend maakt vertrouwd en vertrouwd maakt veilig. Laten we het verder houden bij educatie, en niet bij marketing – zodat niet iedereen overtuigd hoeft te worden om LHBT’er te zijn! Gelukkig besparen we de moeite, want het is bij mij ondanks alle heteroseksuele marketing ook niet gelukt…

Volgens 113 Zelfmoordpreventie worden veel LHBT-jongeren gepest en denkt de helft van deze jongeren soms aan zelfmoord. Zelfmoordpogingen komen volgens hen zelfs bijna 5 keer vaker voor in vergelijking met andere jongeren. Een gevoel van psychosociale en fysieke veiligheid is dus erg belangrijk. Uit het inspectierapport blijkt dat met name LHBT-leerlingen vinden dat (extra) seksuele diversiteitlessen nodig zijn voor het bevorderen van die veiligheid.

Het bevorderen van veiligheid zal echter niet zomaar bereikt worden. Uit het inspectierapport blijkt namelijk ook dat na een pilot op circa 125 middelbare en basisscholen slechts bescheiden effecten zijn bereikt wat betreft het beïnvloeden van het klimaat en het denken over seksuele diversiteit op scholen. Echter, bescheiden effecten zijn in ieder geval effecten. Ik geloof dat het gesprek aangaan, veel meer bereikt dan het uit de weg te gaan. En voor mezelf: het is nooit te laat om iets te veranderen! Dus ga ik het gesprek aan, door voor de Gaykrant te schrijven over het belang van seksuele diversiteitseducatie. Mijn daden huizen in mijn woorden, waarmee ik een nieuwe dimensie geef aan ‘geen woorden maar daden!

De volgende keer: meer over hoe ik vanuit mijn rol als onderwijskundig ontwerper seksuele diversiteitsonderwijs zou willen vormgeven, op een manier waarop ik verwacht dat de weerstand en angst bij het geven van seksuele diversiteitseducatie zal verminderen.

Paola van der Sluis

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.